เพราะทำอ่อนแอไม่เป็น เธอเลยเห็นว่าไม่อ่อนไหว
ไม่น่าดูแลเท่าไหร่ ก็เลยทิ้งฉันไปกับเขา
หรือการซ่อนความรู้สึก ทำให้ฉันต้องมานั่งเหงา
ปวดร้าว...เกินจะอธิบาย
จะเหงาไม่เหงาแค่พูดว่าเหงาออกมาก็เท่านั้น
เขาก็มีสิทธิ์ได้เธอ
ส่วนคนอย่างฉันอะไรอะไรต้องทนได้เสมอ
ความเจ็บนี้ไม่มีเสียง เธอเลยไม่ได้ยิน
อะไรที่กลั้นเอาไว้ อะไรที่ห้ามเอาไว้ ก็เริ่มไหลมา
คนเข้มแข็งในวันนี้ จะมีน้ำตา…
ก็ช้ากว่าคนที่เธอแคร์
เพิ่งรู้ว่าความแข็งแกร่ง มันต้องแพ้ให้ความอ่อนแอ
ถึงไงเหอะมันก็แฟร์ ต่อให้ฉันต้องโดนทำร้าย
ก็ทำไม่เป็นนี่หน่า จบแบบนี้แล้วจะโทษใคร
Hmm...ทนต่อไปละกัน
เธอว่ามันผิดมั้ย...ที่บังเอิญฉันมันชอบเก็บ
ที่ไม่ได้พูด ก็ไม่ได้แปลว่ามันไม่เจ็บ
เห็นฉันไม่เรียกร้อง เลยมองว่าฉันง่ายๆล่ะสิ
Thank you Thank you ขอบใจที่คิดได้แค่นี้
อะไรที่เธอไม่รู้ อะไรที่เธอไม่เห็น อะไรที่ตัวฉันเป็น เธอก็ไม่เคยเข้าใจ
ต่อให้ฉันคร่ำครวญร้องไห้ฟูมฟาย ตะโกนในใจอีกเท่าไหร่...